Six Day Amsterdam > Over Six Day > De historie

DE HISTORIE VAN SIX DAY


London – De stad waar de Zesdaagse uitgevonden is

Net als bij veel sportevenementen begon de Zesdaagse met een weddenschap. Toen, in 1878, de Engelse wielrenkampioen David Stanton beweerde dat hij 1000 mijl zou kunnen fietsen in de loop van 6 opeenvolgende dagen, werd zijn uitdaging opgepakt en ondersteund door de krant Sporting Life met een beurs van £100, een aanzienlijk bedrag in het ...

Lees meer... >

Net als bij veel sportevenementen begon de Zesdaagse met een weddenschap. Toen, in 1878, de Engelse wielrenkampioen David Stanton beweerde dat hij 1000 mijl zou kunnen fietsen in de loop van 6 opeenvolgende dagen, werd zijn uitdaging opgepakt en ondersteund door de krant Sporting Life met een beurs van £100, een aanzienlijk bedrag in het Engeland van de laat Victoriaanse periode. In februari van dat jaar, in de Londense Agricultural Hall in Islington, begon Stanton aan zijn solo-uitdaging en won de weddenschap ruim door de afstand in minder dan 5 dagen af te leggen.

Geïnspireerd door de publiciteit rondom Stantons prestatie werd een Zesdaagse wedstrijd georganiseerd op dezelfde locatie voor een gigantisch aantal deelnemers. Deze keer werd in totaal £150 aan prijzengeld uitgeloofd, waarvan £100 naar de overwinnaar ging. Twaalf mannen namen deel en na zes dagen en nachten fietsen ging Bill Cann uit Yorkshire er met de prijs van de allereerste Zesdaagse van de wereld vandoor.

Lees Minder... >

Amerika’s sportsensatie uit het jazz-tijdperk en de geboorte van de Madison

De Zesdaagse is ontstaan in Engeland , maar kwam pas echt tot bloei nadat de sport in de jaren ‘90 van de 19e eeuw naar Amerika overwaaide. Wedstrijden werden georganiseerd door het hele land, onder andere in Boston, Chicago, Memphis, Pittsburgh en met name New York. Net als in Engeland werden de Amerikaanse evenementen gehouden ...

Lees meer... >

De Zesdaagse is ontstaan in Engeland , maar kwam pas echt tot bloei nadat de sport in de jaren ‘90 van de 19e eeuw naar Amerika overwaaide. Wedstrijden werden georganiseerd door het hele land, onder andere in Boston, Chicago, Memphis, Pittsburgh en met name New York.

Net als in Engeland werden de Amerikaanse evenementen gehouden voor teams bestaande uit één renner en toen de concurrentie feller werd en het prijzengeld opliep, begonnen renners steeds langere wedstrijden te rijden zonder te slapen om hun winstkansen te vergroten. Omdat de situatie gevaarlijk begon te worden en onder controle moest worden gebracht, besloten de staten Illinois en New York uiteindelijk dat een renner slechts 12 uur per dag op zijn fiets zou mogen zitten. Dit bleek ongewild de katalysator voor de ontwikkeling van de moderne Zesdaagse.

De opzet met teams van twee man was een feit en binnen 30 jaar had het Zesdaagse wielrennen zich ontwikkeld tot de populairste kijksport in de VS, populairder dan honkbal, basketbal en football samen. Elke kermis had een tijdelijke baan en in de steden stroomden tienduizenden fans naar de wedstrijden om de binnenlandse en buitenlandse sterren op de planken te zien strijden. De meest gevierde locatie voor deze epische gevechten was New York’s Madison Square Garden. Sterren van die tijd waaronder van Mae West, Bing Crosby en George Raft gingen erheen om gezien te worden en om van het wielerspektakel te genieten.

Het was in Madison Square Garden in New York waar een techniek werd uitgevonden om je teamgenoot te helpen in de wedstrijd te komen. Dit werd de geboorte van het Madison-evenement.

Lees Minder... >

Europa

In het vooroorlogse Europa ging het succes van de Amerikaanse Zesdaagse niet onopgemerkt voorbij. Op het hele continent werden wielerwedstrijden georganiseerd die sterren van over de Atlantische Oceaan aantrokken om zich te meten met de Europese wielerelite. In een tijd die geteisterd werd door een depressie, zorgde de Zesdaagse wedstrijden voor goedkoop, spannend vermaak voor ...

Lees meer... >

In het vooroorlogse Europa ging het succes van de Amerikaanse Zesdaagse niet onopgemerkt voorbij. Op het hele continent werden wielerwedstrijden georganiseerd die sterren van over de Atlantische Oceaan aantrokken om zich te meten met de Europese wielerelite. In een tijd die geteisterd werd door een depressie, zorgde de Zesdaagse wedstrijden voor goedkoop, spannend vermaak voor de massa. Zeker in Duitsland, waar evenementen waren in Bremen, Frankfurt, Stuttgart, Hannover, Keulen en Berlijn. De omvang van de Duitse Zesdaagse-kalender werd al snel geëvenaard door België, Nederland, Italië en Frankrijk.

Hoewel er tijdens de Tweede Wereldoorlog tijdelijk geen wedstrijden werden georganiseerd, werden er al snel weer Zesdaagse evenementen gehouden. De formule van spectaculair en betaalbaar vermaak voor de massa was precies waar het door de oorlog geteisterde Europa naar snakte. In Amerika was inmiddels het meer welvarende tijdperk van de auto aangebroken en de sport beleefde geen heropleving. In 1950 sloot Madison Square Garden tenslotte zijn deuren voor de Zesdaagse wielerwedstrijden.

In Europa werd de Zesdaagse georganiseerd in Brussel, Antwerpen, Rotterdam, Grenoble, Gent, Kopenhagen en Milaan, naast de talloze steden in West-Duitsland. Terwijl de sport volwassener werd, tijdens de jaren ‘60 en ’70, werden ‘s werelds grootste professionele sterren van het wegwielrennen aangetrokken, waaronder Tom Simpson uit Groot-Britannië, Rudi Altig uit Duitsland, de Nederlander Gerrie Knetemann en de grootste wielrenner aller tijden, Eddy Merckx uit België.

Als gevolg van het feit dat er meer geld beschikbaar was voor het lucratieve Zesdaagse-circuit, begonnen sommige renners zich in in deze vorm van wielrennen te specialiseren. De grote Belgische Patrick Sercu was het meest succesvol, hoewel hij zeker niet de enige renner was die een mooie carrière als Zesdaagse-specialist maakte.

In 1967 kreeg het Six Day evenement eindelijk een herstart in Londen in Earls Court, waarbij belangrijke veranderingen van het format ingeluid werden. Wedstrijden tot diep in de nacht werden afgeschaft en aan een korter, toeschouwers-vriendelijker programma werd de voorkeur gegeven.

Lees Minder... >

De Moderne Zesdaagse

Na een daling in de populariteit in de vroege jaren ’80, leidde overweldigende steun tot vele Zesdaagsen die aan het begin van de 21e eeuw weer op touw werden gezet. Evenementen werden weer georganiseerd in Amsterdam (2001), Rotterdam (2005), Hasselt (2006) en Milaan (2007) en gaven een impuls aan een kalender die nog steeds evenementen ...

Lees meer... >

Na een daling in de populariteit in de vroege jaren ’80, leidde overweldigende steun tot vele Zesdaagsen die aan het begin van de 21e eeuw weer op touw werden gezet. Evenementen werden weer georganiseerd in Amsterdam (2001), Rotterdam (2005), Hasselt (2006) en Milaan (2007) en gaven een impuls aan een kalender die nog steeds evenementen in Bremen, Zürich, Milaan, Berlijn en Grenoble bevatte. Dankzij deze goedgevulde Europese kalender konden renners zich opnieuw specialiseren in de discipline.

Vanaf het begin van de jaren ‘90 en later werden de Zwitserse renners Bruno Risi en Franco Marvulli, de Australiërs Matthew Gilmore en de grote Danny Clark, Etienne de Wilde uit België, Danny Stam en Robert Slippens uit Nederland en de Brit Tony Doyle grote namen in de Six Day. De atleten trokken van de ene Zesdaagse wedstrijd naar de andere.

Net als veel andere sportevenementen werd de sport hard getroffen door de economische crisis van 2008 wat resulteerde in een minder gevulde evenementenkalender, maar de spectaculaire herstart van Six Day Londen in 2015 markeerde het 137-jarig bestaan van de sport en gaf een sport met een prachtige erfenis en een rijk verleden een frisse nieuwe look.

Lees Minder... >